10
Gemeente maakte kapitale fout in 1974
ZET WEST-SOUBURG
TERUG OP DE KAART!
De gemeente Vlissingen heeft ooit een kleine fout gemaakt die kapi-
tale gevolgen lijkt te hebben. Met de aanleg van de wijk Westerzicht
in 1974 kwam het dorp West-Souburg pal tegen Vlissingen aan te lig-
gen. Voor het gemak werden de plaatsnaamborden rond het dorp weg-
gehaald, heette het voortaan de wijk West-Souburg en werd het dorp
(later) onder de onbegrijpelijke naam Groot-Lammerenburg op één
hoop geschoven met een serie nieuwbouwwijken uit de jaren ’70 en ’80.
West-Souburg is het enige dorp van Zeeland dat op deze manier door
een gemeente is opgeheven. Tijd om die kleine fout uit 1974 recht te
zetten en West-Souburg terug op de kaart te zetten.
Een wijk of buurt is een deel van een stad
of dorp. Dat betekent dat de woonomgev-
ing in kwestie ooit nadrukkelijk als zodanig is
gebouwd of ontstaan. Een dorp is geen deel
van een stad of een ander dorp. Althans, zo
is een dorp niet ontstaan.
Er zijn voorbeelden te over van dorpen die
nu misschien onder de rook van een stad zijn
komen te liggen, maar volledig onafhanke-
lijk van die stad zijn ontstaan. Denk eens aan
Anderlecht bij Brussel. Anderlecht is volledig
aan Brussel vastgegroeid en het is op het
blote oog niet te zien waar de stad eindigt
en het dorp ophoudt. Maar Anderlecht heeft
een eigen burgemeester, een eigen dialect
en een eigen dorpscultuur. Hetzelfde geldt
voor Scheveningen. Een voorbeeld van iets
dichter bij huis is Kloetinge. En sinds de aan-
leg van de Mortiere is Nieuwland aan Mid-
delburg vastgegroeid.
Toch zal het in niemand opkomen om Kloet-
inge een wijk van Goes, Scheveningen een
wijk van Den Haag of Nieuwland een wijk
van Middelburg te noemen. Dat zou his-
torisch onjuist zijn en, nog belangrijker, dat
druist regelrecht in tegen de beleving van
de inwoners. Zowel van de inwoners van het
dorp als van de stad als kwestie.
KAPITALE FOUT
West-Souburg is daarom een heel bijzonder
geval. Het dorp is veel ouder dan Vlissingen,
was tot in de late middeleeuwen een van
de belangrijkste dorpen van het eiland Wal-
cheren, het kent een eigen dorpscultuur, het
dialect is er anders dan in Vlissingen en de
mensen voelen zich vooral West-Souburger
of misschien Souburger.
Toch heeft de gemeente Vlissingen in 1974
bij de oplevering van de wijk Westerzicht,
die West-Souburg ineens aan Vlissingen ver-
bond, gemeend de plaatsnaamborden weg
te moeten halen en West-Souburg sindsdien
als wijk te moeten behandelen. Een kapitale
fout die nooit hersteld is.
Een fout, ja. Want los van historische en
culturele argumenten heb je als lokale over-
heid simpelweg de taak om te luisteren naar
je inwoners en om beleid te maken dat er
voor zorgt dat die inwoners prettig kunnen
wonen, werken en recreëren. Als een soort
neokoloniale mogendheid optreden en een
hele dorpsgemeenschap haar bestaansrecht
als zodanig te ontnemen, dient geen enkel
doel. Het spaart geen centen uit. Het maakt
dit hoekje van de gemeente niet makkelijker
te besturen. En het zorgt er niet voor dat
Vlissingen groter wordt (en daardoor meer
voor elkaar kan krijgen); overheden kijken
tenslotte enkel en alleen naar inwonersaan-
tallen per gemeente en niet per plaats.
In plaats daarvan tast de gemeente Vliss-
ingen het leefplezier van ongeveer 1.800
West-Souburgers aan. Vlissingen pleegt al
35 jaar lang een aanslag op de gemeen-
schapszin van de West-Souburgers. Dat geb-
eurt eigenlijk alleen door een stukje onkunde
of desinteresse en is dus niet alleen onge-
wenst, maar ook onnodig.
DORPSGEVOEL
Een oplossing is snel gevonden en kost maar
een paar uur tijd en een paar honderd euro.
Pas de tekst op de gemeente website aan
en noem West-Souburg gewoon een dorp.
Doe hetzelfde in alle toekomstige nota’s,
raadsvoorstellen, besluiten, persberichten,
uitgaven, etc. Plaats aan de Parklaan, de
Zuidbeekseweg en de Nieuwe Vlissingse-
weg de blauwe plaatsnaamborden terug. En
haal West-Souburg uit de kunstmatige ‘wijk’
Groot-Lammerenburg en hang het dorp
onder dezelfde dorpswethouder als grote
broer Oost-Souburg. Gun de West-Souburg-
ers kortom hun recht op een eigen identiteit,
een eigen dorpsgevoel.
Behalve wat tijd en een klein geldbedrag, kost
zoiets vooral veel goede wil. En dat is nu juist
iets waar niet veel politici over te lijken bes-
chikken als het om zaken gaat waar minder
prestige mee gemoeid is en waar minder
nadrukkelijk mee valt te scoren. Wie durft?
